NOWE POSTY | NOWE TEMATY | POPULARNE | STAT | RSS | KONTAKT | REJESTRACJA | Login: Hasło: rss dla

HOME » LĘKI- » FOBIA SPOŁECZNA

Przejdz do dołu stronyStrona: 1 / 1    strony: [1]

Fobia społeczna

  
Admin
23.07.2009 14:22:07
poziom 6



Grupa: Administrator 

Lokalizacja: Admin

Posty: 1590 #295016
Od: 2009-6-1


Ilość edycji wpisu: 1
Fobia społeczna(fobia socjalna,socjofobia,chorobliwa nieśmiałość,lęk towarzyski,lęk społeczny,nerwica społeczna;łac.phobia socialis)
-poważne lękowe zaburzenie,w którym odczuwa się wszechogarniający i praktycznie ciągły lęk(w lżejszych postaciach może to być jedynie dyskomfort)wobec sytuacji społecznych-towarzyskich i/lub zawodowych.
Jest schorzeniem przewlekłym,jednak potencjalnie wyleczalnym.

Chory cierpi w sytuacjach,w których jest się albo pod obserwacja innych(publiczne przemówienia,bycie w centrum uwagi,zwyczajne zakupy,rozmawianie z przedstawicielami władz,urzędnikami,lub nawet ze znajomymi),albo styka się z nieznajomymi(uczestniczenie w przyjęciach i imprezach oraz uroczystościach,nawiązywanie rozmów,jedzenie w obecności innych ludzi,podróżowanie środkami publicznego transportu,chodzenie na randki,mijanie ludzi na ulicy).
Uczestniczenie w większości spośród sytuacji towarzyskich,powszechnie uważanych za przyjemne,jest istną męcząsnią dla osób borykających się z mocno nasiloną fobią społeczną.

Fobicy społeczni okupują codzienne czynności,naukę w szkole czy pracę
-wszystko to,co wymaga kontaktu z ludźmi spoza najbliższej rodziny-ciągłym stresem,trudnym do zrozumienia dla przeciętnego czlowieka.
Nawiązywanie nowych znajomości jest wybitnie utrudnione.
Lęk ten stanowi zazwyczaj ogromne utrudnienia i ograniczenia życiowe,w zależności od nasilenia.

Fobia społeczna jest bardzo słabo znana w Polsce.
Mimo tego że jest czesto występującym zaburzeniem psychologicznym,
trzecim co do częstości występowania w populacji ogólnej,po depresji i uzależnienia od alkoholu.
Niektórzy znawcy zaliczają ją do chorób cywilizacyjnych.
Jej objawy są pozornymi objawami wybitnej nieśmiałości;mogą okresowo łagodnieć bez powodu.

Niektórzy psychologowie uznają fobię społeczną za wyjątkowo wielką,skrajną nieśmiałość.
Utożsamianie z nieśmiałością w sensie potocznym może jednak prowadzić do częściowego bagatelizowania schorzenia.
________________________

Częstość występowania
Z rozmaitych badań,przeprowadzanych na świecie,wynika iż odsetek ludzi w populacji ogólnej,spełniających wymogi diagnostyczne socjofobii,waha się między 1,6%a8% w dowolnym momencie czasu.
Tak duża rozbieżność jest prawdopodobnie skutkiem nieścisłych kryteriów rozpoznawania tej choroby oraz podobieństwa fobii społecznej do nieśmiałości.

Oznacza to,że fobia ta jest powszechniejsza niż można by sądzić,jednak większość chorych nie szuka pomocy specjalisty.

Badacze sugerują też,że fobia społeczna występuje częściej w krajach Północy(np.skandynawskich),a rzadziej w rejonie śródziemnomorskim-co skłania do postawienia hipotezy,iż klimat może mieć wpływ na społeczne zachowanie ludzi oraz na przebieg tego typu zaburzeń lekówych.
_________________

Przyczyny

Nie ustalono dotąd,co dokładnie powoduje fobię społeczną.
Badania sugerują wpływ rozmaitych czynników,od neurologicznych po socjologiczne.
Wydaje się,że fobia ta może mieć podłoże genetyczne,natomiast ujawnianiu jej mogą sprzyjać czynniki środowiskowe,takie jak negatywne doświadczenia z dzieciństwa.

Dr Thomas Richards z SAI(Social Anxiety Institute)twierdzi nawet,iż przyczyny to głównie bolesne doświadczenia życiowe.
Najczęściej chodzi o problemy w kontaktach z rodzicami,lub z jednym z rodziców.
Swoistym powodem może być też odrzucenie przez grupę,najczęściej szkolną
-z przeprowadzonych badań nie wynika jednak jednocześnie,czy odrzucenie owo było przyczyną per se,czy skutkiem fobicznego(skrajnie nietowarzyskiego)zachowania danego dziecka.
___________________________

Objawy

Charakterystycznym objawem fobii społecznej jest nieuzasadniony lęk przed telefononowaniem, tak dzwonieniem do kogoś jak i odbieraniem telefonów - przy czym zazwyczaj bardziej stresuje wykonywanie połączenia. Może się on pojawić już w dzieciństwie.

W większości przypadków wystarczy tylko przechodzenie koło człowieka, mijanie grupy ludzi na ulicy, żeby poczuć lęk. W mocno nasilonej fobii społecznej nawet sprawdzanie obecności w szkole wywołuje lęk. W skrajnych przypadkach, osoba z bardzo silną fobią społeczną czeka w poczekalni, czuje na sobie wzrok innych i czuje, że może zemdleć. Lęk ten nie jest najczęściej wywołany realnym zagrożeniem. Osoba cierpiąca na socjofobię wie o tym, ale nic nie może poradzić.

Fobia ta ujawnia się zwykle w okresie dojrzewania, choć to nie reguła. Bardzo mocno wpływa na codzienne życie. Fobicy praktycznie rezygnują z normalnego życia towarzyskiego, a nawet ograniczają wychodzenie z domu do niezbędnego minimum, bo, poza najbliższymi krewnymi, zwyczajne kontakty z innymi autentycznie stresują ich.

Dotknięta tą fobią osoba będzie w sytuacjach towarzyskich i społecznych doznawać wielkiego niepokoju i stresu. Często występują objawy psychosomatyczne jak:
-nagłe czerwienienie się,
-pocenie się nadmierne,
-łzawienie,
-drżenie/usztywnienie mięśni,
-zaburzenia mowy (w skrajnych przypadkach aż do logofobii);
-przyspieszenie tętna;
-spowolnienie i spłycenie oddechu;
-problemy z oddawaniem moczu w toalecie publicznej (nierzadko dochodzi do zupełnej niemożności);
znaczne trudności z wykonaniem prostych czynności lub też nazwaniem jakiejś oczywistej rzeczy w obecności innej osoby;
niekiedy absurdalne, niezrozumiałe dla ludzi lub skrajnie tchórzliwe zachowanie wynikłe z wybitnie podwyższonego poziomu wewnętrznego lęku;
odruchowe ziewanie;

znacznie rzadziej:
-kołatanie serca,
-mrowienia,
-trudności w oddychaniu, nudności lub parcie na pęcherz.

Mogą wystąpić zaburzenia chodu, jeżeli fobik mija akurat (grupę) ludzi, lub/i koordynacji ruchowej. Strach przed zażenowaniem, kompromitacją lub upokorzeniem zwykle doprowadza do unikania takich sytuacji, co z kolei może skutkować depresją (oba schorzenia są dość wyraźnie ze sobą powiązane).

Objawy mogą nasilać się aż do napadu lęku panicznego. Uogólnione fobie społeczne zwykle wiążą się z niską samooceną - choć sporadycznie zdarzają się fobicy o nadmiernym poczuciu własnej wartości - oraz strachem przed krytyką.

U niektórych osób może występować skłonność do nadużywania alkoholu i/lub innych substancji psychoaktywnych, które łagodzą zazwyczaj objawy fobii, jednak jest to tymczasowe rozwiązanie i istnieje wówczas ryzyko uzależnienia. Zdarza się nadużywanie internetu i/lub gier komputerowych. Rzeczy te, poza dostarczaniem rozrywki, zastępują fobikom zwykłe relacje towarzyskie, jednak osoby z unikającym zaburzeniem osobowości mogą niechętnie nawiązywać kontakty nawet w internecie.

Fobicy społeczni są zwykle skrytymi ludźmi (wyraźna introwersja), którzy ogólnie bardzo niechętnie opowiadają o sobie. Często wskazują na swoisty brak tematów do rozmów z innymi, nawet lubianymi przez nich ludźmi, nie umiejąc jednocześnie wyjaśnić tego dokładniej. Zazwyczaj uważają się za nudne osoby - co w przypadku stanów depresyjnych może być nawet prawdą, choć na ogół jest to skutek zaniżonej samooceny.

Niektóre osoby z fobią społeczną są w stanie zapanować nad swymi objawami i tłumią lęk w sobie, na zewnątrz wydając się jedynie wybitnie małomównymi i nietowarzyskimi, niezaradnymi, a czasem tchórzliwymi ludźmi. Jest to jednak bardzo trudne, zależy od indywidualnej zdolności do opanowania, i skuteczne zazwyczaj w łagodnej/umiarkowanej socjofobii.

Zaburzenie osobowości typu unikającego jest dość wyraźnie powiązane z fobią społeczną. W dodatku przedłużające się objawy socjofobii mogą silnie wpływać na ogół zachowania danej osoby, także na całą osobowość - człowiek taki przywyka do unikania pewnych sytuacji i staje się to dla niego coraz bardziej naturalne. W niektórych przypadkach nawet specjalistom trudno odróżnić te dwie jednostki kliniczne; przyjmuje się jednak, że fobia społeczna różni się od unikającego zaburzenia osobowości nieporównanie większym natężeniem objawów psychosomatycznych.

Etiologia objawów[\color]

Objawy psychosomatyczne (takie jak przyspieszenie tętna, pocenie się, czerwienienie się - nie wyjaśniono dotąd dokładnie przyczyny dość powszechnego w tym zaburzeniu łzawienia) są bezpośrednio powiązane z podstawowym uczuciem lęku i podwyższeniem aktywności układu współczulnego.

Objawy poznawcze (kognitywne) obejmują głównie nieprawidłowy obraz siebie samego oraz opinii u innych ludzi - stopień nasilenia ich jest bardzo zróżnicowany wśród fobików.

Objawy behawioralne (jak unikanie telefonowania, dziwaczne lub niezrozumiałe zachowanie się wśród ludzi, unikanie relacji międzyludzkich) są pośrednio wywoływane obawą przed wystąpieniem objawów psychosomatycznych, a pośrednio - objawów poznawczych.
_________________

Najczęstszym powikłaniem fobii społecznej jest depresja, spowodowana najprawdopodobniej unikaniem sytuacji towarzyskich. Jednak możliwe jest również równoległe występowanie obu schorzeń, jako chorób współistniejących.

Czasem fobikowi wydaje się, że ma zwykłą depresję, a faktycznie chorobą podstawową jest fobia społeczna, która to z kolei wywołuje łagodną depresję.

Taka depresja może mieć różne nasilenie, od łagodnej do poważniejszej. W łagodniejszych stanach depresyjnych może wystąpić jedynie utrata zainteresowań i apetytu, niekiedy poirytowanie czy inne objawy melancholii. W cięższych stanach mogą natomiast występować myśli, a nawet próby samobójcze. Objawy tego typu, utrzymujące się nadzwyczajnie długo (kilka lat lub dłużej, z ewentualnymi okresami remisji krótszymi niż 2 miesiące) mogą sugerować dystymię.

U niektórych chorych współwystępują także objawy zespołu natręctw - obsesje i/lub kompulsje, przy czym nie jest to powikłanie sensu stricto.

Zdarzają się pewne objawy dysmorfofobii (obsesyjnej awersji do defektów własnego wyglądu, zwykle nieuzasadnionej) o różnym nasileniu, zazwyczaj niewielkim (u 11 - 13% fobików).

Spośród zaburzeń osobowości, najpowszechniejszymi wśród fobików są:
zaburzenie osobowości typu unikającego (lękliwego),
zaburzenie osobowości typu paranoidalnego (stosunkowo częste u ludzi zaburzenie; typowymi objawami są nadmierna nieufność i podejrzliwość wobec innych, a także skłonność do analizowania zdarzeń; nie może być utożsamiane z paranoją - chorobą sensu stricto - ze względu na brak urojeń).

Fobicy społeczni często skarżą się też na niemożność pełnego zrelaksowania się, nawet we względnie komfortowych warunkach. Nie wiadomo, czy ma to bezpośredni związek z ewentualnie współwystępującym lękiem uogólnionym. Ewentualne skutki tego mogą być takie, jak każdego przewlekłego stresu; ujemny wpływ tego ciągłego napięcia zależy od indywidualnej podatności danej osoby na stres.
_________________

Fobia społeczna a nieśmiałość


Stosunkowo znaczna część psychologów utożsamia fobię społeczną z wyjątkowo wielką nieśmiałością, wskazując jednocześnie na możliwy potencjał leczniczy psychoterapii w tym zakresie. Z drugiej strony, inni uczeni wskazują na pozorny paradoks związany z tym zaburzeniem - fobik społeczny wcale nie musi być koniecznie nieśmiały; może nawet wykazywać chęć aktywności społecznej, jednak powoduje to u niego niewspółmierne do korzyści i wymagań sytuacji koszty psychofizjologiczne, a osiągnięcia społeczne - mimo że okupione przezwyciężeniem ogromnych trudności - są wyraźnie niższe od potencjalnie możliwych. Badania przeprowadzone w San Diego w 2000 roku wykazały, że na fobię społeczną cierpi około 49% osób z wysoką nieśmiałością i 18% osób z nieśmiałością "w normie"
_______________________

Leczenie

Stosuje się kilka rodzajów psychoterapii, jednak jej skuteczność jest na ogół wątpliwa - trudno samą siłą woli wytłumić wewnętrzne uczucie lęku.

Dobre wyniki daje zwykle leczenie farmakologiczne.

Leczenie dorażne

Leki typowo anksjolityczne, w zależności od nasilenia objawów lęku:
hydroksyzyna (popularny, choć stosunkowo łagodny anksjolityk; może powodować senność),
benzodiazepiny (wykazujące szczególnie efekt przeciwlękowy)

są skuteczne doraźnie w sytuacjach stresowych, działają po 1 - 1,5 h od doustnego zażycia.

Leczenie przewlekłe

Antydepresanty o dodatkowym działaniu tłumiącym lęk:
Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (np. paroksetyna, sertralina),
inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (np. wenlafaksyna),
inne leki (np. moklobemid - odwracalny inhibitor oksydazy monoaminowej, stosowany w wyższych dawkach),

podawane kilka do kilkunastu miesięcy, dają zwykle dłuższy i trwalszy efekt leczniczy, choć to również nie reguła.

Z kolei według dr. Thomasa Richardsa z SAI oraz brytyjskich specjalistów zajmujących się fobią społeczną, najkorzystniej jest przezwyciężać fobię na zajęciach grupowych (tzw. terapia behawioralna), gdzie lekarz specjalizuje się tylko w leczeniu fobii społecznej, a inni członkowie grupy cierpią na dolegliwości przede wszystkim tej właśnie choroby. Jedyny polski instytut, który zajmuje się terapią behawioralną w leczeniu fobii społecznej, znajduje się w Warszawie; światowe placówki osiągające najlepsze wyniki w walce z fobią społeczną to placówki w Berlinie, Londynie oraz SA Institute prowadzony przez dr. Thomasa Richardsa (prowadzą one w/w zajęcia w grupie).

Obie formy leczenia - farmakoterapię i psychoterapię - można łączyć; według niektórych uczonych, właśnie takie postępowanie jest w przypadku osób lękliwych społecznie optymalne; chory powinien rozwijać w sobie prawidłowe podejście do sytuacji anksjogennych podczas kuracji lekami, dzięki czemu może zmniejszyć się ryzyko nawrotu objawów po odstawieniu ich.
_________________


_________________
http://placzdziecka.blox.pl/html
A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto,
z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto.
  
Electra17.01.2021 19:31:51
poziom 5

oczka

Przejdz do góry stronyStrona: 1 / 1    strony: [1]

  << Pierwsza      < Poprzednia      Następna >     Ostatnia >>  

HOME » LĘKI- » FOBIA SPOŁECZNA

Aby pisac na forum musisz sie zalogować !!!

randki | własny sklep internetowy | promocje | darmowe forum | sklepy | opinie, testy, oceny

Marzycielska Poczta. darmowy hosting obrazków darmowy hosting obrazków