NOWE POSTY | NOWE TEMATY | POPULARNE | STAT | RSS | KONTAKT | REJESTRACJA | Login: Hasło: rss dla

HOME » NASZE UCZUCIA » NIE MAM SIŁY BY DALEJ ŻYĆ...

Przejdz do dołu stronyStrona: 1 / 1    strony: [1]

nie mam siły by dalej żyć...

  
agnieszka30
18.04.2013 14:14:19
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1327110
Od: 2013-4-18
Witam!
W sumie nie wiem od czego zacząć....
Minęło już 10 lat...10 lat, w którym wiele zmieniło się na gorsze.
Pamiętam ten czas kiedy miałam 20 lat.Chodziłam wtedy do liceum.
Spędzałam długie noce na odrabianiu zadań.Uczestniczyłam w treningach Kyokushin, grałam w piłkę.
Miałam dużo znajomych; żadnych problemów w nauce. Zdobywałam nagrody w licznych konkursach.
Wszystko się układało tak jak u przeciętnego 20-latka.
Układało się dobrze.
I nagle coś we mnie pękło.
Był taki moment, że zaczęłam dostrzegać ludzi, którzy leżeli w szpitalach, chorych, cierpiących.
Ludzi żyjących w biedzie, którzy nie mieli tego co ja.
Zaczęłam się wtedy nad tym wszystkim zastanawiać...jednocześnie bardzo chciałam im wszystkim pomóc.

Na początku szkoły średniej zmieniliśmy miejsce zamieszkania.Byłam to wymuszona sytuacja.
Zamieszkaliśmy na drugim końcu miasta.W dzielnicy,która jest bardzo zaniedbana.
Trudno było mnie się pogodzić ze zmianą miejsca zamieszkania , z utratą przyjaciół, ale musiałam ta jakąś przyjąć i przyjęłam.
Chodziłam już wtedy do liceum...Byłam dobry uczniem. Zależało mnie na tym dlatego ,że w klasie była mocna rywalizacja między uczniami a ja nie chciałam zostawać w tyle.
Uczyłam się bardzo dużo.
Którego dnia ojciec miał udar. Wywrócił się w kuchni nad ranem.
Pamiętam jak wielkie to zaskoczenie było. Później posypały się inne tragedie, o których już nie wspomnę.
Zaczęłam odczuwam przeraźliwy lęk i samotność w tym wszystkim. Wpadłam w depresje.
Znalazłam się u lekarza ,po przedawkowaniu leków.
Uczestniczyłam w psychoterapii ind. ale nie wiele ona pomogła.Mam dość obsesyjne zainteresowania. Terapeuta jakoś nie nadążał za tym wszystkim.
Terapię skończyłam .Dalej kontynuowałam leczenie, ale już z innym rozpoznaniem.
Nigdy nie potrafiłam zrozumieć tego na co zapadłam.Nie rozumiałam dlaczego tak się stało i czemu akurat to mnie spotkało.
W dodatku przerażało mnie to wszystko. Kolejni psychiatrzy którzy próbowali dobrać leki.
...Minęło 10 lat tego leczenia. Nie za wiele się zmieniło. Skończyłam z dobrym wynikiem jedynie studia.
Był ze mnie jeden z wyróżniających się studentów, ale bardzo pogubionym.
Udało mnie się dość do siebie po 6 latach leczenia, ale na krótko.
tak naprawdę mam odczucie ,ze była to taka cisza przed burzą ,która się rozpętała.
W marcu skończyłam 30 i totalnie zapadła się w sobie. Przerwałam staż na uczelni ponieważ nie potrafiłam unieść trudów codziennego życia i tych wspomnień które tkwią we mnie przez tyle lat.
Czułam kończąc studia przeraźliwe zmęczenie. Chciałam uciec i uciekłam.
Odłożyłam leki.
I znowu wszystko wróciło, ale w mniejszym nasileniu.
Teraz można powiedzieć ,że jest dobrze , ale jest tragicznie.
Czuję się winnie za to wszystko. Za ta chorobę. Za to że moja rodzina się stacza.
Za wszelka cenę starałam się to wszystko naprawić , zmienić ale w którymś momencie zrozumiałam ze nie zmienie ludzi, tego co sie wydarzyło.
W trakcie studiów poznałam lekarza, który walczył z nowotworem i zmarł w końcówce dyplomu.
Był jednym człowiek iem którego udało mnie się dopiuscic do siebie.Który zawsze był i dla którego warto sie było starac bo i on sie starał.
Podchodfził do tego wszystkiegoo w innym sposób, strając sie chociaz zrozumieć.
Po jego śmierci zrobiła się ogromna pustak.
Nie było już osoby która w jakiś sposób próbowała by go zastąpić.
dzisiaj kontynuuje leczenie. Jednak juz w nie kompletnie nie wierząc.
Wiem,ze moje życie zależy od mnie i od nikogo innego, ale nie mam siły by żyć.
By ponosić trudny tego leczenia.Nie mam ochoty na kontakty z innymi, na rozmowę, na pasje. To wszystko się pozamykało.
Najgorsze jest to,że jest tylu dzisiaj psychiatrów ale każdy myśli o tym żeby odwalić dniówkę i wrócić do domu. W simie po części to rozumiem, ale patrząc na moje życie niezrozumiały jest dla mnie faktem,że muszę zjawiać się na konsultacjach po to by brać leki.
Po co ...dla kogo....dla siebie?
Ja tego nigdy nie chciałam....po co dla rodziny, która się rozsypuje....dla przyjaciól,którzy patrzą na siebie....
Po co to wszystko....ja tego nie chcę...jestem zmęczona.
Nie mam siły by dalej żyć...
Przepraszam za błedy w tekście....
  
Electra29.10.2020 08:38:08
poziom 5

oczka
  
Klaudynka
18.04.2013 15:12:41
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1328614
Od: 2012-11-12
Jestem trochę młodsza, bo mam 21 lat i może wyda sie to takie proste i niezbyt atrakcyjne. Ja też miałam problemy ze sobą i właściwie nadal mam, ale od kilku lat jestem na "terapii u Pana Boga". Tak to nazywam, bo moim terapeutą jest Bógwesoły Dopóki sama chciałam się uratować to tylko pogrązałam się bardziej w beznadziei swojego życia i istnienia.Skoro żaden terapeuta nie potrafił Ci naprawdę pomóc, to może warto spróbowaćwesoły Nie mam zamiaru namawiać nikogo do przyjścia do mojego kościoła, bo w żadnym kościele nie znajdziesz odpowiedzi na Twoje pytania i problemy. Tylko dzięki poddaniu się Bogu i relacji z Nim, osobistej relacjiwesołyTo nie jest łatwe, ale co jest w tym świecie łątwe? Chyba tylko poddanie się i płynięcie z prądem tego świata-co wcale nie jest dla nas dobre. Polecam podjęcie tego wyzwaniawesołypozdrawiam Cięwesoły
  
agnieszka30
18.04.2013 18:28:35
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1331648
Od: 2013-4-18
Dziękuje Klaudia...przyznam szczerze, ze wiele razy do wiary namawiało mnie kilka osób.
Jest w tym moim zdaniem wiele racji.
Sama nawet zastanawiałam się nad tym, ze przestałam wierzyć, zatracając jakby sens tego wszystkiego.
Wiem,ze nic nie jest łatwe, ale też nigdy mnie nikt nie powiedział, ze będzie.
Boję sie tylko tego ,że zaufam i uwierzę i znowu będzie to złudzenie tzn relacja, która nie istnieje w rzeczywistości ale jest tylko dlatego bo ja w nią wierze i to mnie przeraża.
  
Klaudynka
18.04.2013 21:12:07
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1331884
Od: 2012-11-12
Doskonale Cię rozumiemwesoły Tylko problem w tym, że jeśli nie spróbujesz, to nigdy się nie dowiesz czy miałam rację, czy nie. Kiedy zaczynamy ufać, wierzyć komuś, czy kochać( w tym wypadku Bogu)to wystawiamy się na zranienie, odkrywamy sie całkowicie w nadziei, że ta druga strona chce dla nas dobrze i nie wykorzysta nas. Bóg działa na różne sposoby, czasami może się wydawać to irracjonalne, ale zawsze chce dla nas jak najlepiej...wesoły Osobiście wiele razy byłam zła, że takie rzeczy się dzieją w moim życiu, że On na to pozwala, ale okazało sie po jakimś czasie(czasami po kilku latach), że to było dla mnie najlepsze rozwiązanie. Czasami miałam coś zrozumieć, czegoś się nauczyć, a czasami chodziło o to, by uratowac moje życie...fizycznie. Relacja z Bogiem nigdy nie była i nie będzie łatwa, ponieważ to jest relacja, która od nas wymaga wiele. Uważam, że warto, bo można dzięki temu zyskać znacznie więcej niż oczekujemywesoły
  
agnieszka30
19.04.2013 07:31:07
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1332232
Od: 2013-4-18
Dziękuje Klaudio pójdę za poradą.
Pozdrawiam Gorąco!!!!
  
Klaudynka
19.04.2013 22:12:07
Grupa: Użytkownik

Posty: 4 #1335607
Od: 2012-11-12
Cieszę się, że chcesz spróbowaćwesoły Jeśli kiedyś będziesz chciała pogadac to możesz na mnie liczyćwesoły
pozdrawiamwesoły
  
wawaki
14.07.2014 21:13:04
Grupa: Użytkownik

Lokalizacja: Bielsko

Posty: 2 #1889776
Od: 2014-7-14
Witam serdecznie. Bardzo czule to przeczytałem i jestem wzruszony.- Powiem- walcz wewnętrznie.Masz dopiero 30 lat. Nie tylko ciebie tragedie spotkały, innych teżi większe i muszą zyć. Życzę Tobie- zdrowia....
_________________
profesjonalne środki czystości

  
Electra29.10.2020 08:38:08
poziom 5

oczka

Przejdz do góry stronyStrona: 1 / 1    strony: [1]

  << Pierwsza      < Poprzednia      Następna >     Ostatnia >>  

HOME » NASZE UCZUCIA » NIE MAM SIŁY BY DALEJ ŻYĆ...

Aby pisac na forum musisz sie zalogować !!!

randki | własny sklep internetowy | promocje | darmowe forum | sklepy | opinie, testy, oceny

Marzycielska Poczta. darmowy hosting obrazków darmowy hosting obrazków